“ถิงถิงง”
เสียงของลี่หลินดังคับป่าท่ามกลางความเงียบสงัด และฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อย ๆ
“ฉันว่าเราออกไปก่อนดีไหม ตอนนี้เข้ามาลึกเกินไปแล้ว”
มังกรคว้าแขนลี่หลินเอาไว้ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างใจจดใจจ่อ
“เข้ามาลึกขนาดนี้ยังไม่มีวี่แววจะเจอถิงถิงเลย เฮียว่ามันจะยังปลอดภัยไหม”
เธอถามสีหน้าเป็นกังวล
“ปลอดภัยสิ”
เขารีบตอบให้เธอสบายใจ แม้ในใจของเขาเองจะเริ่มกังวลไม่ต่างไปจากเธอ
“รีบกลับออกไปก่อนเถอะนะ ถ้าฟ้ามืดก่อนเดี๋ยวเราจะหลงทาง”
ลี่หลินเม้มปากครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็จริงอย่างที่มังกรว่า ยิ่งตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เธอเกรงว่าความมืดอาจจะทำให้เธอเกิดอาการแพนิกขึ้นมาอีก แล้วมันจะยิ่งวุ่นวายไปใหญ่
“งั้นหยิบโทรศัพท์เฮียออกมาเปิดไฟฉายสิ จะได้มองเห็นทาง”
มังกรเพิ่งฉุกคิดขึ้นได้ว่าพกโทรศัพท์เข้ามา ทว่าจังหวะที่จะใช้ ล้วงหายังไงก็หาไม่เจอ
“ลืมไว้ที่รถเหรอ?”
ลี่หลินเริ่มเห็นถึงความผิด
