“หลง มากินเร็ว”
เนื้อชิ้นใหญ่ถูกหย่อนลงไปในกรงเสือด้วยมือของลี่หลิน ก่อนเจ้าตัวใหญ่พาดลายทางจะเดินเข้ามายังหน้ากระจก แล้วเงยหน้าจ้องลี่หลิน
“โฮกก!”
“กรี๊ดดด!”
คนตัวเล็กอุทานเสียงหลงพร้อมกับสะดุ้งโหยง ทว่าเสียงร้องกลับไม่ได้มาจากไอ้หลง แต่เป็นเสียงเจ้าของของมันที่เดินมาซ้อนด้านหลังลี่หลินพร้อมสอดมือรวบเอวเธอไว้
“เฮีย! เล่นอะไรเนี่ยตกใจหมด”
เธอรีบหันไปโวย พร้อมกับทุบมือใส่ต้นแขนเขาสุดแรง ทว่ามังกรกลับไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังหัวเราะออกมาอย่างพอใจอีกด้วย ที่เห็นว่าลี่หลินตกใจขนาดนี้
“ขวัญอ่อนนะเรา”
เขาลูบหัวเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู พร้อมกับกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนชิด ไม่สนว่าตอนนี้ลูกน้องกำลังยืนอยู่กันเพียบ
“ฮะ เฮีย มากอดอะไรตรงนี้เล่า คนเยอะแยะ”
ลี่หลินหน้าแดงขึ้นมาทันที รีบผลักเขาออกห่าง ทว่าเขากลับมือไม้เหนียว ไม่คลายออกไปง่าย ๆ
“พวกแกออกไปก่อน”
“ครับ”
ทุกคนต่างรับคำเสียงแข็งขัน แล้วเด
