“หายไปไหนของแกมาฮะ กว่าจะโผล่หัวมาได้”
เสี่ยวฟางที่เมาได้ที่เอ่ยถามเพื่อนรักที่เพิ่งเดินทางมาถึง ทั้งที่นัดกันไว้สามทุ่ม แต่อีกฝ่ายมาถึงเกือบสี่ทุ่มเลย
“ขะ ขอโทษทีนะแก ติดธุระนิดหน่อย”
มาเบลตอบเสียงอ้ำอึ้ง ก่อนจะทิ้งก้นนั่งลงข้างเสี่ยวฟางและเพื่อนอีกคน รอบข้างเต็มไปด้วยความครึกครื้น จึงไม่มีใครสังเกตเห็นว่าตอนนี้เธอกำลังหน้าซีดมากแค่ไหน
“เอ่อ... ฟาง”
“ว่า”
“วันนี้เอายาปะ”
“ก็รอแกอยู่เนี่ย”
เธอตอบกลับมาพร้อมกับโยกตัวไปตามเพลง และไม่ลืมทวงถามของจากอีกฝ่าย
“แล้วไหนของที่ให้เอามา”
มาเบลไม่รอช้า ได้โอกาสเหมาะก็ยกกระเป๋าขึ้นมาวางบนตักให้เสี่ยวฟางทันที
“อะไรของแกเนี่ย หนักฉิบหาย”
“เปิดดูสิ”
เธอไม่ตอบ เพียงแค่คะยั้นคะยอให้เสี่ยวฟางเปิดกระเป๋า อีกฝ่ายไม่ได้ติดใจอะไร จึงรีบเปิดออกเพื่อคลายความสงสัย
และเมื่อมองเห็นของที่อยู่ด้านในเต็มตา เธอก็ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ
“แกไปเอาของมาจากไหนเย
