เช้าวันใหม่เริ่มต้นที่สวนสัตว์แห่งหนึ่ง บนรถรางสีเหลืองคันยาวมีเด็กชายตัวเล็กกำลังยื่นผักบุ้งในมือส่งให้แพะที่อยู่ริมทาง
“กินสิ กินน”
“หลงเฟย! อย่ายื่นแขนออกไปแบบนั้น”
ลี่หลินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบคว้าแขนเล็กป้อมกลับเข้ามาตามเดิมด้วยสีหน้าตื่นตกใจ
“รอรถจอดสนิทก่อนลูก”
มังกรจับมือเด็กชายวัยย่างเข้าสี่ขวบเอาไว้ รอจนรถรางจอดสนิทถึงได้เดินลงรถพร้อมกับอุ้มเจ้าเด็กแสบในชุดมาสคอตเสือลงจากรถ
“มาเร็ว มากินสิ เยอะแยะเลย”
หลงเฟยยื่นผักบุ้งเต็มกำมือให้แพะสีขาวที่กรูกันเข้ามา แล้วพวกมันก็รุมทึ้งผักบุ้งในมือเขาด้วยความหิวโหย
“อ่า ๆ ปะป๊า ถ่ายรูปให้หนูหน่อย”
“ยิ้มนะ”
มังกรรีบทำตามคำขออย่างไม่ลังเล เขายกกล้องที่คล้องคอขึ้นมากดถ่าย และไม่ลืมหันกล้องไปทางลี่หลินที่ยืนเกร็งเพราะโดนรุมมากเกินไป
“ม้าไม่ต้องกลัว มันไม่กินเนื้อ”
เจ้าตัวเล็กเอ่ยบอกเสียงใส จนผู้คนข้าง ๆ หันมามองด้วยความเอ็นดู
“กี่ขวบแล
