แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของพุฒิ เผยให้เห็นสภาพของสาลี่ที่กำลังอ่อนแรงและดูอิดโรย หลังจากที่ได้บรรเลงบทรักมาทั้งคืน
พุฒิที่กำลังสวมกางเกงวอร์มตัวเดียว เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าที่ดูสบาย ๆ แตกต่างจากสาลี่ที่แทบจะหมดแรง
"ให้พี่ไปส่งไหมสาลี่" พุฒิถามขึ้น สังเกตเห็นว่าสาลี่ดูจะอ่อนแรงและเดินแทบไม่ไหว
สาลี่พยายามยันตัวเองขึ้นจากเตียง แต่ขาของเธอกลับสั่นเทาจนแทบล้ม "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ สาลี่กลับเองได้"
พุฒิยิ้มมุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจที่ได้เห็นผลลัพธ์ของการกระทำของเขา "ขนาดยืนยังขาสั่นแบบนี้ เดินจะไหวเหรอ"
สาลี่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงตอบกลับ "ไหวค่ะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของสาลี่ซะหน่อย"
"ไม่รู้สิ" พุฒิแกล้งทำเป็นคิด "เห็นร้องครางเหมือนจะขาดใจขนาดนั้น นึกว่าจะสลบคาเตียงพี่ซะแล้ว"
คำพูดของพุฒิทำให้สาลี่หน้าแดงเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ ความจริงที่ว่าเธอเ
