เมื่อเดินออกมาไกลจนพ้นสายตาของแพตตี้ ครามก็รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของสาลี่ทันที สาลี่เซเล็กน้อยจากการกระทำของเขา
"หยุดบ้าซะทีสาลี่!" ครามตวาดเสียงแข็ง
"พี่คราม! นั่นแหละบ้า! มีสาลี่อยู่แล้วแท้ ๆ ทำไมถึงไปคุยกับยัยนั่นได้!" สาลี่ขึ้นเสียงกลับ
"พูดถึงเขาดี ๆ นะสาลี่"
"ทำไม! ทำไมต้องแคร์มันมากกว่าสาลี่หรอ!"
"พี่ไม่อยากคุยด้วยเรื่องนี้" ครามรีบหันหลังและก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว แต่สาลี่ก็รีบวิ่งมาจับแขนเขาไว้อีก
"พี่ครามจะไปไหน"
"กลับบ้าน"
"สาลี่ไปด้วย"
ครามหันกลับมามองสาลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูก ความเหนื่อยล้าและคราบไคลจากการร่วมรักเมื่อคืนยังคงเห็นได้ชัดบนตัวเธอ
"ดูสภาพตัวเองซะก่อนสาลี่ ยับเยินขนาดนี้ เมื่อคืนไปให้ใครเย็ดมาอีกล่ะ! กลับบ้านไปซะ"
"พี่คราม! พูดแบบนี้ได้ยังไง! สาลี่มีพี่ครามคนเดียวนะ!" สาลี่ปฏิเสธเสียงสั่น
"เอ็งจะมีใครกี่คนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ เพราะ
