“มึงมาทำเหี้ยอะไรที่นี่!”
ทรอยคำรามลอดไรฟัน นัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโป่งจนเห็นได้ชัด มือหนากำคอเสื้อโจขึ้นมาแบบที่โจยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ
โจที่ถูกโจมตีทีเผลอถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า ที่จู่ๆก็พุ่งเข้ามาหาเรื่อง แต่แทนที่จะดูหวาดกลัว โจกลับจ้องประสานตากลับด้วยแววตาที่เรียบเฉย ซึ่งยิ่งเป็นการสาดน้ำมันเข้ากองไฟในใจของทรอยเข้าไปใหญ่
“กูถามว่ามึงมาทำอะไรที่ห้องพิมดาว!”
ทรอยตะคอกซ้ำ แล้วกระชากคอเสื้อให้แน่นขึ้นจนโจแทบหายใจไม่ออก
“กูเอาขนมมาให้พิมดาวเว้ย อย่าบอกนะว่ามึงก็อยู่คอนโดนี้ด้วย”
โจถามเสียงเรียบ พลางใช้แรงที่มากกว่าแกะมือของทรอยออกจากคอเสื้อตัวเองจนหลุด จากนั้นเขาก็ขยับจัดปกเสื้อผ้าของตัวเองอย่างใจเย็น ท่าทางนิ่งสงบนั้นยิ่งทำให้ทรอยดูเหมือนคนพาล
“จำเป็นอะไรที่มึงต้องเอาขนมมาให้เธอด้วยวะ”
ทรอยตวาดกลับ ตาขวางด้วยความหึงหวง
“อ
