ทรอยยืนนิ่งงันไปชั่วครู่ ลมหายใจของเขาเริ่มสั่นพร่า ขณะจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด แต่ตอนนี้พิมดาวตรงหน้าเขากลับดูห่างเหิน และเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ไม่จริง... พิมโกหกพี่ใช่ไหม”
ทรอยเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก
“พิมแค่โกรธพี่ พิมเลยพูดประชดพี่แบบนี้ พิมจะไปรักกับมันได้ยังไง ในเมื่อพิม...”
“หนูไม่ได้โกหกค่ะ”
พิมดาวสวนกลับเสียงแข็ง ยิ่งเห็นท่าทางไม่ยอมรับความจริงของทรอย เธอก็ยิ่งต้องทำทุกอย่างเพื่อตัดขาดจากเขา
พิมดาวขยับกายเข้าไปใกล้โจมากขึ้นจนไหล่เบียดกัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงไปกุมมือของโจไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือของโจ ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นเล็กน้อย พิมดาวออกแรงบีบมือเขาเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณอ้อนวอนผ่านทางสัมผัส เพื่อขอให้เขาช่วยต่อลมหายใจให้คำโกหกนี้กลายเป็นความจริงต่อหน้าทรอย
“ทุกอย่างที่พูดคือความจริงค่ะ เราคบกันมาสักพักแล้ว
