“กูว่าไอ้ทรอยมันคงโดนพิมดาวตกเข้าแล้วละ ปากก็บอกว่าเกลียด แต่มึงดูมันดิ อาการล่อแล่ขนาดนี้กูว่าแม่ง... เกลียดแต่ปากชัวร์”
ฟอร์มเอ่ยพึมพำกับซันเดย์ ขณะที่สายตาไม่ละไปจากใบหน้าเคร่งเครียดของทรอย ตลอดระยะเวลาสองปีที่ผ่านมา คำว่าเกลียดพิมดาว คือประโยคติดปากที่ทรอยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวเองเสมอมา แต่พอวันนี้วันที่พิมดาวปรากฏตัวขึ้นจริงๆต่อหน้าต่อตา ความเกลียดที่มเขาเคยพร่ำบอกกลับมลายหายไป เหลือเพียงความโหยหาที่ปิดไม่มิด
“ดูก็ออกป่ะวะว่ามันกำลังเสียใจมากแค่ไหน มึงดูมันดิ สภาพยังกะคนสิ้นหวัง”
ซันเดย์เอ่ยสมทบพลางถอนหายใจยาว เขามองเพื่อนรักที่ตอนนี้ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความผิดที่แบกไว้บนบ่า
“แบบนี้จะเอาไงดีวะ เดี๋ยวแม่งเมียกูก็โทรตามแล้วเนี่ย ถ้าจะปล่อยมันไว้แบบนี้คนเดียว กูว่าเมาจนกลับบ้านไม่ได้แน่ๆ”
ฟอร์มเริ่มมีสีหน้ากังวลพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูเวลา เพราะรู้ดีว่ามนุษย์เมียท
