“กูบอกมึงแล้ว... ว่ามันไม่ทันแล้วจริงๆ”
ซันเดย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสงสารเพื่อน เขาเดินมาหยุดข้างๆทรอย ที่ยังคงก้มหน้าปล่อยให้น้ำตาหยดลงพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ภาพที่พิมดาวเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มอบให้ชายคนอื่น มันคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ว่าพื้นที่ของทรอยในชีวิตเธอถูกลบหายไปจนหมดสิ้นแล้ว
“พอก็คือพอเถอะไอ้ทรอย...”
ฟอร์มตบไหล่เพื่อนเบาๆ
“มึงเห็นแววตาพิมตอนที่มองไอ้โจไหม มันคือแววตาที่เขารู้สึกปลอดภัย ซึ่งมันเป็นสิ่งที่มึงไม่เคยให้เขาได้เลยตลอดเวลาที่ผ่านมา มึงให้เขาได้แต่ความกลัวกับความเจ็บปวด”
ทรอยไม่ได้ตอบโต้ เขาทำเพียงแค่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความจริงที่เพื่อนพูดมันเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหัวซ้ำๆ เขารักเธอ รักมากจนแทบจะขาดใจตายอยู่ตรงนี้ แต่ความรักของเขามันกลายเป็นยาพิษที่ทำลายเธอมาตลอด
"ทำใจเถอะมึง"
ฟอร์มเอ่ยต่อ
“กู... กูทำพังเองใช่ไหมวะ กูท
