“ไปเถอะน่าาา...”
ทรอยทำเสียงอ้อน พลางกึ่งเดินกึ่งลากคนตัวเล็กออกไปจากวงล้อมทันที ท่วงท่าของเขาดูรีบร้อนราวกับกลัวว่าใครจะมาแย่งเวลาส่วนตัวของเขาไป
ในขณะที่พิมดาวและทรอยหายลับไปทางหลังตึกคณะ ด้าและต้นหอมยังคงหัวเราะร่าและเถียงกันเรื่องมุมกล้อง มีเพียงโจ เท่านั้น ที่เงยหน้าขึ้นมาทันเห็นแผ่นหลังของคนทั้งสองที่เดินจูงมือกันออกไป
โจมองตามภาพนั้นไปพลางกระตุกยิ้มมุมปาก ความรู้สึกผิดที่เคยมีมันจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาดีที่ส่งผ่านสายตา
“มีความสุขมากๆ นะทรอย... และพิมดาวน้องพี่”
โจพึมพำกับตัวเองเบาๆ คำว่าน้องที่เขาเอ่ยออกมานั้นมาจากความจริงใจอย่างที่สุด ก่อนที่ความซึ้งจะกินใจไปมากกว่านี้ เสียงใสๆ ของด้าก็ดึงเขากลับมา
“พี่โจ ดูรูปนี้สิ พี่ทำหน้าน่ารักมากเลยอ่ะ หึๆๆ”
ด้ายื่นมือถือมาให้ดูพลางหัวเราะร่า
โจก้มมองรูปถ่ายในมือถือของด้าแล้วหลุดยิ้มขำออกมาตาม เขาโอบไหล่ด้าไว้หลวมๆ ค
