"นี่มันอะไรกัน พี่ทรอยร้องไห้งั้นหรอ"
ด้ายังคงยืนหลบอยู่ในมุมมืด สายตาจ้องมองแผ่นหลังที่ดูอ้างว้าง และสั่นเทาของทรอยอย่างไม่วางตา ความโกรธเคืองที่เคยมีให้ผู้ชายคนนี้ เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสับสนและสงสารอย่างจับใจ เมื่อได้เห็นน้ำตาและท่าทางที่เหมือนคนหัวใจสลายของคนใจร้ายอย่างเขา
“พี่ทรอยนี่พี่รักพิมดาวมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย... แล้วทำไมพี่ถึงไม่ยอมรับไปตั้งแต่แรกเล่า ทำไมถึงทำร้ายพิมดาวอยู่ได้”
ด้าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความทรงจำที่พิมดาวร้องไห้อย่างหนักเพราะผู้ชายคนนี้ ขัดแย้งกับภาพที่เขากำลังยืนมองรถของโจแล่นลับตาไปราวกับคนจะขาดใจ ด้าเม้มปากแน่น ใจหนึ่งเธอก็อยากจะเดินเข้าไปบอกความจริงให้มันจบๆไป ว่าโจเป็นแค่รุ่นพี่ที่หวังดี และแกล้งรับบทแฟนปลอมๆเพื่อปกป้องพิมดาวเท่านั้น
“เอาไงดีล่ะทีนี้ พิมดาวแกจะรู้ไหม ว่าพี่ทรอยเขารักแกมากกว่าที่แกคิดซะอีก เฮ้ออออ ฉันละปวดหัวกับสองคนนี้จริงๆ”
ด้ายกมือขึ้
