“เลิกทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหมพี่ทรอย!”
พิมดาวตวาดลั่นทั้งน้ำตา ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความโกรธที่ปนไปกับความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
“พี่คิดว่าทำแบบนี้แล้วพิมจะมีความสุขเหรอ พี่คิดว่าการมานั่งกินเหล้าประชดชีวิตในมหาลัยจนสภาพดูไม่ได้แบบนี้ มันจะทำให้อะไรดีขึ้นมางั้นหรอ มีอะไรทำไมไม่บอกพิมคะ พี่แอบทำแบบนี้ทำไมคะพี่ทรอย”
ทรอยชะงักนิ่งไป แววตาที่พร่ามัวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องมอง พื้นสลับกับใบหน้าของพิมดาวอย่างคนเลื่อนลอย
“พี่รู้ไหมว่าพิมมารู้ความจริงเรื่องหนี้แล้วพิมรู้สึกยังไง ฮึก!...”
พิมดาวเค้นเสียงพูดผ่านก้อนสะอื้น
“พี่จ่ายเงินเก้าล้านนั่นให้พิมทำไม พี่ทำเหมือนเกลียดพิม พี่ไล่พิมเหมือนหมูเหมือนหมา แต่ลับหลังพี่กลับยอมทิ้งเงินมหาศาลเพื่อช่วยพิม... พี่ทำแบบนี้ทำไม ตอบพิมมาสิพี่ทรอย”
ทรอยค่อยๆ พาตัวเองก้าวขาเดินมาหาเธออย่างช้าๆ แล้วเขาก็เซไปพิงกับตู้เก็บเครื่องมือช่าง แววตาที่เคยดุดันตอนนี้เหลื
