ด้าค่อยๆขยับเข้าไปนั่งข้างๆโจ ระยะห่างที่พอดีทำให้เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของเขาได้ชัดเจนขึ้น ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อเพื่อน เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารที่จับใจคนตรงหน้า
“พี่โจคะ... อย่ากักเก็บมันไว้คนเดียวเลยค่ะ”
ด้าเอ่ยเสียงนุ่มพลางยกมือขึ้นมาแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ
“พี่โจเป็นคนดีมากจริงๆนะคะ ดีจนด้ายังแอบคิดเลยว่าถ้าเป็นด้า... ด้าคงรักพี่ไปนานแล้ว พี่ไม่ต้องเสียใจหรอกค่ะที่พิมเลือกแบบนั้น เพราะมันไม่ใช่ว่าพี่ไม่ดีพอ แต่หัวใจคนเรามันบังคับกันไม่ได้จริงๆ”
โจเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องที่คอยอยู่ข้างพิมดาวมาตลอด แววตาของด้าที่มองมาเต็มไปด้วยความจริงใจ จนเขาเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง
“พี่รู้ครับด้า... พี่รู้ แล้วพี่ก็เข้าใจดี ขอบคุณนะที่มานั่งอยู่เป็นเพื่อนพี่ สักพักพี่คงจะดีขึ้น”
โจฝืนยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า แล้วเขาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาหม่นๆมองออกไปที่ความว่างเปล่าเบื้องห
