เมื่อความจริงใจของเด็กทั้งสองพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ความรักของพวกเขาไม่ใช่เพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่เป็นความผูกพันที่เหนียวแน่นจนกระทั่งร่างกายของน้ำฝนประท้วงออกมาในรูปแบบของอาการเจ็บป่วย
เช้าวันนี้คุณพ่อเเละพี่ชายเข้ามาเยี่ยมเธอก่อนไปทำ
งาน
"ฝนเป็นไงบ้างลูก ดีขึ้นบ้างไหม??
คุณพ่อของน้ำฝนนั่งลงที่โซฟาข้างเตียง มองดูลูกสาวที่ซูบซีดแต่กลับมีรอยยิ้มจางๆ ทันทีที่มือของสายฟ้ากุมมือเธอไว้ ท่านถอนหายใจยาวก่อนจะสบตากับสายฟ้าที่นั่งคุกเข่าอยู่ไม่ไกล
"สายฟ้าพ่อเห็นเเก่ลูกสาวพ่อ และพ่อก็เห็นความจริงจังในตาของเธอ พ่อขอพูดตรงๆ ว่าที่พ่อขัดขวาง เพราะพ่อหวงและห่วงอนาคตของฝน แต่ในเมื่อพวกเธอพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าขาดกันไม่ได้ พ่อก็จะไม่ขัดขวางอีก"
น้ำฝนน้ำตาคลอ
จริงนะคะพ่อ.พ่อไม่โกรธพี่สายฟ้าแล้วนะ"
"โกรธสิแต่พ่อโกรธตัวเองมากกว่าที่ทำให้ลูกต้องเป็นแบบนี้"
คุณพ่อหันไปหาน้ำเหนือ
"เหนือ ต่อไปนี้เเกไ
