บรรยากาศความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณหน้าตึกคณะแพทย์ เมื่อรถของน้ำเหนือ เคลื่อนมาจอดเทียบท่า สายฟ้า จำใจต้องปล่อยมือจากคนตัวเล็กที่เขากุมไว้แน่นมาตลอดทั้งวัน
"กลับบ้านดีๆ นะครับ ถึงแล้วบอกพี่นะ"
สายฟ้ากระซิบเสียงแผ่ว แววตาคมกริบฉายแววอาลัยอาวรณ์อย่างปิดไม่มิด
น้ำฝน ไม่ตอบอะไร เธอเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะก้าวขึ้นรถไปอย่างเงียบเชียบ เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าพี่ชายที่นั่งบังคับพวงมาลัยด้วยสีหน้าเรียบตึง สายฟ้ายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองท้ายรถคันนั้นจนลับตาไปจากถนนมหาวิทยาลัย ราวกับหัวใจของเขาถูกลากออกไปพร้อมกับควันท่อไอเสีย
ทันทีที่ถึงบ้าน น้ำฝนเดินเลี่ยงทุกคนไม่ว่าจะเป็นคุณพ่อที่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก หรือคุณแม่ที่พยายามจะเรียกให้มาทานข้าว เธอตรงดิ่งขึ้นห้องนอนแล้วล็อคประตูทันทีไม่คุยไม่พูดจากับใครทั้งนั้น
"คุณคะ ฉันไม่สบายใจเลยลูกเป็นเเบบนี้ "
เ
