ช่วงพักเที่ยงในสวนหย่อมเล็กๆ หลังโรงพยาบาล บรรยากาศควรจะร่มรื่นแต่กลับปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดจางๆ เมื่อสายฟ้าเริ่มเปิดประเด็นเดิมที่เขา อิน มาตั้งแต่เช้า หลังจากเห็นภาพครอบครัวที่อบอุ่นในวอร์ดเด็ก
สายฟ้านั่งลงบนม้านั่งข้างน้ำฝน เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วคว้ามือนุ่มมาเกลี่ยเล่นเบาๆ
"ฝน พี่คิดเรื่องที่พี่พยาบาลพูดเมื่อเช้านะ พี่ว่ามันก็น่าคิดนะฝน ถ้าเรามีสายฟ้าตัวน้อยหรือน้ำฝนตัวจิ๋วมาวิ่งเล่นในบ้าน คงมีความสุขน่าดู"
เขาโน้มตัวไปซบไหล่เธอ อ้อนเสียงนุ่มอย่างที่ไม่เคยทำกับใคร
"แต่งงานแล้วเรามีเลยนะฝนนะ พี่อยากเลี้ยงลูกแล้วจริงๆ พี่จะดูแลเองทุกอย่างเลย ฝนแค่คลอดอย่างเดียวพอ"
น้ำฝนถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอวางช้อนข้าวลงแล้วหันไปมองหน้าคู่หมั้นหนุ่มด้วยแววตาจริงจัง
"พี่สายฟ้าคะ เราคุยเรื่องนี้กันหลายรอบแล้วนะ ฝนยังเรียนไม่จบเลยค่ะ ตอนนี้แค่ฝึกงาน อีกอย่างฝนต้องใช้ทุนอีกนะพี่ ถ้ามีลูกตอนนี้ฝนจะ
