เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้า เสียงโทรศัพท์ด่วนจากวอร์ดก็ปลุกให้น้ำฝนต้องตื่นขึ้นมาในสภาพที่เพลียจัดเธอเพิ่งนอนไปเมื่อตอนเกือบจะตีสอง เธอหันไปมองสายฟ้าที่ยังคงนอนหันหลังให้ด้วยความอึดอัดใจ แต่หน้าที่คุณหมอมันค้ำคอ เธอจึงรีบจัดการตัวเองอย่างเงียบที่สุด แล้วก้าวออกจากห้องไปโดยไม่ได้ปลุกคนพี่
เมื่อสายฟ้าลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสาย ความรู้สึกแรกคือความว่างเปล่าข้างกาย เขาพลิกตัวควานหาร่างบางที่เคยนอนกอด แต่กลับพบเพียงความเย็นชืดของผ้าปูเตียง หัวใจของเสือวิศวะกระตุกวูบ ความโกรธปนน้อยใจพุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเพียงข้อความสั้นๆ จากน้ำฝนที่ส่งมาเมื่อตอนตีห้าสิบนาที เขากำลังหลับเลยสินะ
"พี่สายฟ้าค
ะ ฝนติดเคสด่วนที่วอร์ด ต้องรีบไปก่อน ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะคะ"
"เคสด่วน... อีกแล้วเหรอวะ" สายฟ้าสบถออกมาอย่างเหลืออด เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงด้วยความฉุนเฉียว
