ภายในคอนโดที่เคยอบอวลไปด้วยความหวาน บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยรอยน้ำตาและความตึงเครียด น้ำฝน ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟา สายตามองไปยังที่ว่างที่ สายฟ้า เพิ่งเดินจากไป ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกไปพร้อมกับเขา
น้ำเหนือยืนกอดอกมองน้องสาวด้วยสายตาผิดหวังอย่างรุนแรง เขาเดินไปหยิบถุงขนมของฝากเหวี่ยงลงบนโต๊ะจนเสียงดังลั่น
"เลิกร้องไห้สักทีฝน พี่ทำแบบนี้ก็เพื่อตัวฝนเองนะ ผู้ชายคนนั้นมันไว้ใจได้ที่ไหน มาอยู่กินกันในคอนโดแบบนี้ พ่อกับแม่รู้ท่านจะเสียใจแค่ไหน"
"พี่เหนือไม่เข้าใจฝนกับพี่สายฟ้าเราคบกันจริงจัง เรากำลังจะหมั้นกัน"
น้ำฝนตะโกนสวนกลับทั้งน้ำตา
"หมั้นเหรอ ฝันไปเถอะ"
น้ำเหนือเสียงดังขึ้น "มันก็แค่คำโกหกของผู้ชายที่หวังจะเคลมฝนไปวันๆ เท่านั้นแหละ ถ้ามันรักฝนจริง มันต้องเข้าตามตรอกออกตามประตู ไม่ใช่มาแอบกินกันลับหลังพี่แบบนี้"
"พี่สายฟ้าไม่ได้เป็นแบบนั้นพี่เหนือใจร้า
