เช้าวันใหม่แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านบางๆ เข้ามาในห้องพัก อัมพิกาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ความทรงจำจากค่ำคืนที่ผ่านมาไหลเข้ามาในความคิดของเธออย่างชัดเจน
อัมพิกาหันไปมองข้างกาย ก็พบว่าภูเมฆยังคงหลับใหลอยู่ ใบหน้าคมคายของเขาดูสงบและผ่อนคลาย ผมเผ้ากระเซิงเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวเมื่อคืน
ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในจิตใจของอัมพิกา ทั้งความเขินอาย ความสับสน และความรู้สึกผิดเล็กน้อย เธอรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างเบามือ คว้าเสื้อผ้าของตัวเองที่วางอยู่ปลายเตียงมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะติดกระดุมเสื้อ
เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย อัมพิกาก็หันกลับไปมองภูเมฆที่ยังคงหลับอยู่บนเตียงอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า และหัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
"ฉันทำอะไรลงไป..." อัมพิกาคิดในใจ
เธอตัดสินใจที่จะออกจากห้องนี้ไปโดยเร็วที่สุด เธอค่อยๆ เปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ และรีบวิ่ง
