ภูเมฆขวางทางอัมพิกาไว้ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธออย่างแน่วแน่
อัมพิกาถอยหลังกรูดอีกครั้ง สองเท้าชิดกันแน่น เธอรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวภูเมฆอย่างชัดเจน หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในอก
"อัมพิกา..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่น
เขาเอื้อมมือทั้งสองข้างไปประคองใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน นิ้วโป้งของเขาลูบไล้เบาๆ ที่แก้มเนียนของเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัมพิกาไม่สามารถอ่านออก
อัมพิกาพยายามเบือนหน้าหนี
"คุณ นี่มันไม่ควรนะคะ..."
เธอพยายามขยับตัวถอยห่าง แต่ภูเมฆกลับเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม จนร่างกายของเธอสัมผัสกับแผงอกกว้างของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"ผมแค่อยากจะใกล้ชิดคุณ..." ภูเมฆกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูอัมพิกา
แล้วเขาก็โน้มตัวลงมา สวมกอดอัมพิกาไว้แนบแน่
