บทที่สิบเอ็ด : มากกว่าเพื่อน น้อยกว่าศัตรู

คอนโดหรูของธันวาตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของอาคารสมัยใหม่ริมชายหาดในเมือง ไบรท์ตัน ประเทศอังกฤษ กระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามของทะเลสีฟ้าครามและท่าเรือที่คึกคัก แสงแดดยามบ่ายส่องสว่างเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์ด้วยโทนสีขาวและน้ำเงิน เฟอร์นิเจอร์หนังและของตกแต่งที่คัดสรรมาอย่างดีบ่งบอกถึงรสนิยมที่เฉียบคมของเจ้าของห้อง ธันวากำลังนั่งจิบกาแฟบนโซฟาตัวยาว มองออกไปยังทะเลด้วยท่าทีสบายๆ เขามองเอกสารหลายแผ่นบนโต๊ะกาแฟอย่างครุ่นคิด ตรงข้ามเขามีนาย "อลัน คาร์เตอร์" นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ชาวอังกฤษวัยกลางคน นั่งอยู่ด้วยท่าทีเป็นมิตรแต่ก็มีความเป็นมืออาชีพ ธันวาชี้ไปที่เอกสารแผ่นหนึ่ง "อลัน ผมดูเอกสารที่คุณส่งมาแล้ว ผมสนใจอพาร์ตเมนต์หลังนี้ในย่านน็อตติ้งฮิลล์ ทำเลดูดีทีเดียว แต่ผมอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับประวัติการเช่าในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา มีข้อมูลตรงนี้ไหม" อลันเปิดเอกสารอีกแผ่น "แน่นอนครับคุณธันวา นี่คือรายงานประวัติการเช่าโดยละเอียด คุณจะเห็นว่าอัตราการเข้าพักสูงมาก และค่าเช่าก็มีการปรับขึ้นอย่างต่อเนื่องทุกปี" ธันวาพยักหน้า "น่าสนใจทีเดียว แล้วค่าส่วนกลางล่ะครับ รวมถึงค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่อาจเกิดขึ้น" "ค่าส่วนกลางอยู่ที่ประมาณ 300 ปอนด์ต่อเดือน ซึ่งรวมค่าดูแลรักษาอาคาร ความปลอดภัย และการจัดการขยะ ส่วนค่าใช้จ่ายอื่นๆ ก็จะมีพวกภาษีที่ดิน และค่าประกันภัย ซึ่งผมมีรายละเอียดทั้งหมดอยู่ในเอกสารนี้ครับ" ธันวาครุ่นคิด "ราคาที่คุณตั้งไว้ค่อนข้างสูงเมื่อเทียบกับอพาร์ตเมนต์อื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียง คุณพอจะยืดหยุ่นได้บ้างไหม" อลันยิ้มอย่างมีเลศนัย "ธันวา ผมเข้าใจในจุดนั้น แต่คุณต้องพิจารณาถึงคุณภาพของอพาร์ตเมนต์ ทำเลที่ตั้งที่ยอดเยี่ยม และศักยภาพในการสร้างรายได้ในระยะยาว ผมเชื่อว่าราคาที่เราตั้งไว้มีความสมเหตุสมผลแล้ว" "ผมเห็นด้วยในเรื่องทำเลและศักยภาพ แต่ผมก็ต้องพิจารณาถึงผลตอบแทนที่ผมจะได้รับ ผมเสนอราคาที่ต่ำกว่าที่คุณตั้งไว้ 5% คุณคิดว่ายังไง" อลันทำท่าคิดเล็กน้อย “5% ค่อนข้างมากทีเดียว ธันวา ผมขอเสนอให้เราพบกันครึ่งทางไหม? ลดลง 2.5% จากราคาเดิม" ธันวาจิบกาแฟ "ผมคิดว่า 2.5% ยังไม่น่าสนใจพอสำหรับผม ผมอยากให้คุณลองพิจารณาข้อเสนอของผมอีกครั้ง ผมพร้อมที่จะตัดสินใจภายในวันนี้ ถ้าเราตกลงกันได้" อลันมองธันวาอย่างชั่งใจ "ธันวา คุณเป็นนักเจรจาที่เก่งจริงๆ เอาล่ะ ผมจะลองคุยกับเจ้าของทรัพย์สินดู แต่ผมไม่รับประกันว่าจะได้ตามที่คุณต้องการ" ธันวายิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณครับอลัน ผมเชื่อว่าเราจะหาจุดที่ลงตัวกันได้ แล้วคุณมีอพาร์ตเมนต์อื่นๆ ในทำเลที่น่าสนใจอีกไหม ผมกำลังมองหาโอกาสในการลงทุนเพิ่มเติม" อลันหยิบแฟ้มอีกเล่มขึ้นมา "แน่นอนครับธันวา ผมมีอพาร์ตเมนต์อีกสองแห่งในย่านเชลซีและเมย์แฟร์ ที่ผมคิดว่าน่าจะตรงกับความสนใจของคุณ..." หลังจากอลัน คาร์เตอร์ นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ เก็บแผนผังโครงการใส่กระเป๋าเอกสารและกล่าวคำอำลาด้วยรอยยิ้มที่ยังคงมีความหวัง ธันวาก็ลุกขึ้นยืนและหันกลับมาเผชิญหน้ากับทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ของทะเลเบื้องหน้า แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆ สาดส่องลงมากระทบผิวน้ำเป็นประกายสีทอง ระลอกคลื่นเล็กๆ ซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน เสียงนกนางนวลร้องแว่วมาตามลม ธันวาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา มือล้วงกระเป๋ากางเกง มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ทะเลจรดกับท้องฟ้าสีคราม ความเงียบสงบภายในห้องคอนโดหรูตัดขาดจากความวุ่นวายของเมืองภายนอกอย่างสิ้นเชิง ภาพความทรงจำในวัยเด็กก็ไหลเข้ามาในความคิดของเขาอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าของ ภูเมฆ เพื่อน และคู่แข่งคนสำคัญ ปรากฏขึ้นชัดเจน พวกเขาเติบโตมาในแวดวงสังคมเดียวกัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน เล่นกีฬาด้วยกัน แข่งขันกันในทุกเรื่อง ตั้งแต่ผลการเรียนไปจนถึงความนิยมในหมู่เพื่อนฝูง ความสัมพันธ์ของธันวากับภูเมฆนั้นซับซ้อน เกินกว่าจะเป็นแค่เพื่อน หรือแค่คู่แข่ง พวกเขามีความผูกพัน มีความเข้าใจกัน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกของการเปรียบเทียบและการแข่งขันอยู่ลึกๆ เสมอ "ภูเมฆ..." ธันวาสบถชื่อของคนที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งออกมา ภาพภูเมฆในวัยเด็กผุดขึ้นมา รอยยิ้มทะเล้น ดวงตาคมกริบ และความมั่นใจที่ฉายออกมาในทุกการกระทำ พวกเขาเคยหัวเราะด้วยกัน เคยร่วมกันก่อเรื่องซนๆ แต่ในทุกครั้ง ธันวาก็รู้สึกได้ถึงรัศมีบางอย่างที่ฉายอยู่รอบตัวภูเมฆ รัศมีของ "ผู้ถูกเลือก" "ทำไมมันถึงง่ายดายสำหรับแกนักนะ" ความทรงจำเลื่อนไปยังช่วงวัยรุ่น การแข่งขันในเรื่องความรัก ความสำเร็จในการเรียน และเส้นทางที่ดูเหมือนจะถูกวางไว้ล่วงหน้าสำหรับภูเมฆเสมอ โรงแรมหรูของตระกูล ตำแหน่งทายาทที่ดูเหมือนจะเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย ธันวารู้สึกถึงความขมขื่น "ทั้งๆ ที่เราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย..." คำพูดของศักดาก้องกังวานในหูของธันวาอีกครั้ง... "กลับไปยึดอำนาจจากไอ้ภูเมฆ..." ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจของธันวา ความรู้สึกผิดต่อเพื่อน ความรู้สึกถึงความถูกต้องที่เขาควรจะได้รับ และความทะเยอทะยานที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างรุนแรง ธันวาคิดอย่างหนัก "ภูเมฆ... เพื่อนของฉัน... หรือคู่แข่งที่ฉันต้องเอาชนะ" ภาพใบหน้าของภูเมฆซ้อนทับกับภาพของโรงแรมหรู... สัญลักษณ์แห่งอำนาจและมรดกที่เขารู้สึกว่าตนเองก็มีสิทธิ์ในนั้นไม่น้อยไปกว่าใคร ธันวาตัดสินใจ "พ่อพูดถูก ฉันปล่อยให้โอกาสหลุดมือมานานเกินไปแล้ว...ฉันต้องกลับไป" ความรู้สึกถึงความผูกพันในวัยเด็กยังคงอยู่ แต่บัดนี้มันถูกเคลือบด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าว การกลับไปครั้งนี้ไม่ใช่แค่การกลับไปหาครอบครัว แต่เป็นการกลับไปเพื่อทวงคืนสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นของเขา จากเพื่อนที่กลายเป็นคู่แข่ง จากคนที่ดูเหมือนจะได้รับทุกสิ่งทุกอย่างไปอย่างง่ายดาย การเดินทางครั้งใหม่ของเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว การเดินทางที่จะนำพาเขาไปสู่การเผชิญหน้ากับอดีต และการต่อสู้เพื่ออนาคตที่เขาเชื่อว่าตนเองคู่ควร