ภูเมฆเดินมายังหน้าห้องของอัมพิกา ซึ่งมีบอดี้การ์ดนั่งเฝ้าอยู่ เขาบอกให้บอดี้การ์ดคนนั้นไปพักผ่อน ก่อนที่จะไขกุญแจห้องของเธอเข้าไปอย่างเงียบเชียบ เขาล็อคประตู และเดินไปยังเตียงที่เธอนอนหลับไหลอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
ภูเมฆทรุดนั่งลงบนขอบเตียงข้างกายเธอ ใช้มือลูบศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน ด้วยความรักและเอ็นดู ใบหน้ายามหลับของอัมพิกาช่างดูสงบและไร้กังวล แตกต่างจากท่าทางขุ่นเคืองที่เขาเห็นตลอดสองวันที่ผ่านมา ขนตายาวเป็นแพของเธอกระพริบเบาๆ ตามลมหายใจที่สม่ำเสมอ ริมฝีปากบางเผยอน้อยๆ ราวกับกำลังละเมอถึงความฝันอันแสนหวาน
ในขณะที่จ้องมองเธอ ภูเมฆรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงเธอ ความรู้สึกผิดที่ต้องกักขังเธอ ความกังวลต่ออันตรายที่ยังคืบคลานเข้ามา และความรักที่ท่วมท้นอยู่ในอก ผสมปนเปกันจนเขารู้สึกจุกแน่นในลำคอ เขาอยากจะปกป้องเธอจากทุกสิ่งทุกอย่าง อยากจะเก็บเธอไว้ในอ้อมแขนนี้ตลอดไป ไม่ให้ใครหน้า
