เป็นเวลากว่าสามทุ่มแล้ว แสงไฟสีส้มนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องสว่างในห้องนอนเล็กๆ ของอัมพิกา เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวเดิม ที่วันนี้เต็มไปด้วยกระดาษโน้ตและเอกสารร่างกิจกรรมเพื่อการกุศลที่เธอได้รับมอบหมายจากธันวา
ตลอดทั้งวัน เธอไม่ได้พบหน้าภูเมฆเลย แม้แต่การติดต่อทางโทรศัพท์ก็ไม่มี ซึ่งผิดวิสัยในช่วงหลังๆ แม้ในใจจะรู้สึกโหวงเหวงอยู่บ้าง แต่อัมพิกาก็พยายามเตือนตัวเองว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภูเมฆนั้นเป็นเพียงแค่เจ้านายและลูกน้อง ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่านั้น
กระนั้นก็ตาม ความคิดถึงที่มีต่อผู้บริหารหนุ่มก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ภาพรอยยิ้ม แววตาที่อบอุ่น และความช่วยเหลือที่เขาเคยมีให้ ผุดขึ้นมาเป็นระยะๆ ในขณะที่เธอก้มหน้าก้มตาร่างรายละเอียดกิจกรรม
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวก็ดังขึ้น แสงสว่างจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้าของอัมพิกา ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น... คือ **ภูเมฆ**
