ภูเมฆวางสมุดโน้ตลงบนโต๊ะ ดวงตาจับจ้องอัมพิกาเขม็ง น้ำเสียงต่ำและกดดัน
"ไอ้ธันวามันทำไม..."
เขาเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่ละก้าวหนักแน่นและเต็มไปด้วยความตึงเครียด ใบหน้าคมคายของเขาบึ้งตึง แววตาฉายความไม่พอใจอย่างชัดเจน
"ผมไม่คิดว่าจะได้ยินชื่อนี้ออกมาจากปากของคุณ...มันพูดอะไรกับคุณไว้บ้าง ทำไมคุณถึงไปทำงานให้มันได้"
เขาจ้องมองอัมพิกาอย่างคาดคั้น ราวกับต้องการคำตอบที่ชัดเจนและตรงไปตรงมาเท่านั้น
อัมพิกาเริ่มทำตัวไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัด เธอขยับตัวเล็กน้อย มองภูเมฆด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมการที่เธอรับงานจากธันวาถึงทำให้ภูเมฆแสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวและไม่พอใจมากขนาดนี้ เธอไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างเจ้านายหนุ่มทั้งสองคน ว่ามีความขัดแย้งหรือความบาดหมางใดๆ ซ่อนอยู่เบื้องหลัง
"คือว่า...คุณธันวา เค้ามอบหมายงานนี้ให้ดิฉันเองค่ะ เค้าบอกว่าเป็นแนวคิดของดิฉันในการประชุม"
เธอพย
