สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง...
พระอาทิตย์ยามกำลังจะลาลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงหม่นหมอง เหมือนกับจิตใจของลูกพีชในเวลานี้
ร่างบางนั่งก้มหน้าอยู่บนม้านั่งตัวยาว มือเล็กสั่นเทาวางทาบทับลงบนหน้าท้องแบนราบที่ภายในมี ‘สิ่งมีชีวิตเล็กๆ’ กำลังเติบโตมาเกือบสองเดือนแล้ว
น้ำตายังคงไหลรินอาบสองแก้มความจริงที่ได้รับรู้มันหนักหนาเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะรับไหว
“...”
เควินนั่งอยู่ข้างๆ ปล่อยให้เธอร้องไห้ระบายความอัดอั้นอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“มีอะไรบอกพี่ได้ไหม... เชื่อใจพี่ได้นะ พีชก็เหมือนน้องสาวพี่คนหนึ่ง” มือหนาวางลงบนศีรษะทุย ลูบเบาๆ อย่างอ่อนโยน
ลูกพีชเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่บวมช้ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของรุ่นพี่ ที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความห่วงใยที่รับรู้ได้ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน
ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลง เธอตัดสินใจเล่าความจ
