“หมอคะ!!! ช่วยด้วย!!! พ่อหยุดหายใจ!!!”
สิ้นเสียงกรีดร้องแทบขาดใจของลูกพีช ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกเปิดออกอย่างแรง!
“เกิดอะไรขึ้น!”
หมอที่ยืนคุยกับมอลลี่อยู่หน้าห้องรีบพุ่งเข้ามาทันที เมื่อเห็นสัญญาณชีพบนจอมอนิเตอร์กลายเป็นเส้นตรง สีหน้าของหมอหนุ่มเครียดขึง
“หัวใจหยุดเต้น! เตรียมเครื่องกระตุกหัวใจด่วน! พยาบาล! เตรียมยา!”
ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา ลูกพีชถูกมอลลี่ดึงตัวให้ออกมายืนห่างๆ เธอตัวสั่นเทา น้ำตาไหลพราก มองภาพพ่อที่ถูกปั๊มหัวใจร่างกายกระตุกเกร็งตามแรงกด
“พ่อจ๋า... ฮึก... อย่าทิ้งพีชไปนะ... อย่าทิ้งพีช...”
ผ่านไป 15 นาทีที่ยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์... ในที่สุดเสียงสัญญาณชีพก็กลับมาดัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* อีกครั้ง
“ชีพจรกลับมาแล้ว...” หมอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปาดเหงื่อที่หน้าผาก “พาท่านกลับเข้าห้อง ICU ด่วน เฝ้าระวัง 24 ชั่วโมง!”
“... สันนิษฐานว่าคนไข้ได้รับสารพิษบางอย่างที่ออกฤทธิ
