ห้องพักฟื้น VVIP
ภายในห้องถูกตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้สดหลากสีสันและลูกโป่งสีชมพูพาสเทลเขียนว่า “Welcome Baby Katie” บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขและความยินดีที่ล้นปรี่
ลูกพีชนอนพักอยู่บนเตียงคนไข้ใบหน้าหวานแม้จะดูเพลียจากการใช้แรงคลอด แต่รอยยิ้มที่ประดับบนหน้ากลับสดใสและเต็มไปด้วยความตื้นตัน สายตาจับจ้องไปที่กลุ่มคนที่รุมล้อมอยู่รอบรถเข็นเด็กตัวเล็กๆ ที่กลางห้อง
“พี่เควิน... เบาๆ นะคะ เดี๋ยวน้องตื่น” ลูกพีชเอ่ยยิ้มๆ เมื่อเห็นพี่ชายทำตัวไม่ถูก
ชายหนุ่มกำลังประคองทารกน้อยห่อผ้าสีชมพูไว้ในอ้อมแขนอย่างเกร็งๆ ราวกับกลัวว่าถ้าออกแรงมากไปน้องจะบุบสลาย สายตาที่มอง น้องเคธี่นั้นเต็มไปด้วยความรัก
“ตัวเล็กจัง... ทำไมตัวเล็กแบบนี้ล่ะพีช” เควินพึมพำ เสียงสั่นเล็กน้อย “ดูนิ้วมือน้องสิ... เล็กเท่าเมล็ดถั่วเอง”
เขาโน้มหน้าลงไปใกล้แก้มใสของทารกที่กำลังหลับปุ๋ย “ไงครับ... เคธี่ของป๊า ป๊ารอหนูมาตั้งหลายปีเลย
