4 เดือนต่อมา...
ภายในห้องนอน...น้องเคธี่ ในวัย 4 เดือน กำลังอยู่ในช่วงวัยที่น่ารักน่าชัง จากเจ้าหญิงตัวน้อยกลายเป็นก้อนแป้งจ้ำม่ำน่าฟัด แก้มยุ้ยๆ สีชมพูระเรื่อแขนขาเป็นปล้องๆ เหมือนขนมปังมิชลินที่ใครเห็นก็อดใจไม่ไหวต้องขอจับขอบีบสักทีสองที
“อื้อ... จุ๊บๆๆ ...”
เสียงดูดนมดังจวบจาบสลับกับเสียงครางอืออาในลำคออย่างมีความสุข ปากเล็กจิ้มลิ้มสีกุหลาบกำลังงับยอดอกของคุณแม่ไว้แน่น คาบเต้าดูดกินน้ำนมจากอกอิ่มอย่างเอร็ดอร่อย
เท้าน้อยๆ สองข้างที่สวมถุงเท้าลายกระต่ายถีบอากาศไปมาด้วยความเพลิดเพลิน ส่วนมือน้อยอีกข้างก็วางแหมะอยู่บนหน้าอกนุ่มนิ่มของคุณแม่ กางนิ้วป้อมๆ ออกแล้วขยุ้มเบาๆ
ลูกพีชเอนหลังพิงหัวเตียงก้มมองลูกสาวตัวน้อยในอ้อมอกด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักสุดหัวใจ มือบางคอยลูบศีรษะที่มีผมดกดำขึ้นหนาตาอย่างอ่อนโยน
“อร่อยไหมคะคนเก่ง... กินเยอะๆ เลยนะ จะได้โตไวๆ” เธอพูดคุยกับลูกเสียงหวาน
ปุ๊
