สองสัปดาห์ต่อมา...
เพนต์เฮาส์
“อุ๊บ! ...”
เสียงโอกอากดังมาจากห้องทำงานร่างสูงใหญ่รีบคว้าถังขยะมาโก่งคออาเจียนอย่างหมดสภาพ
กลิ่นซิการ์เกรดพรีเมียมที่เคยโปรดปราน วันนี้กลับเหม็นเน่าชวนอ้วกจนทนไม่ไหว แม้แต่กลิ่นวิสกี้ในแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะก็ทำให้พะอืดพะอมจนต้องสั่งให้เอาออกไปทิ้ง
“ฮ่าๆๆๆ สภาพ!”
หมอณอนที่กำลังเปิดกล่องอุปกรณ์ทำแผลระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
“สมน้ำหน้ามึงว่ะไอ้อีริค เป็นไงล่ะรสชาติของกรรมตามสนอง”
“หุบปาก...” เทียนอี้เงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ หน้าซีดเผือดเหงื่อแตกพลั่ก
“กูเป็นอะไรวะ... หรือยาที่มึงให้กินมันตีกัน?”
“ย***าอะไรล่ะ” หมอณอนยักไหล่กวนๆ “เขาเรียกว่า ‘แพ้ท้องแทนเมีย’ เว้ย! อาการทางจิตที่เกิดจากความรักและความกังวลที่มีต่อเมียและลูกมากเกินไป จนฮอร์โมนแปรปรวน... หึ! ชัดเจนเลยนะมึง”
“ไร้สาระ!” เทียนอี้ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่พอกลืนน้ำลายก็รู้สึกเปรี้ยวในคอ
“เหรออออ
