เพนต์เฮาส์
เวลาตี 3
บรรยากาศภายในห้องนอนเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าการ์ดนับสิบชีวิตยืนก้มหน้าตัวสั่นงันงก
“กูถามว่าเมียกูอยู่ไหน!!!”
หลงเทียนอี้ตวาดลั่นแม้ใบหน้าจะซีดเผือดจากการเสียเลือด แต่แววตากลับดุกร้าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
มอลลี่คุกเข่าอยู่กับพื้นตรงหน้าเจ้านาย ใบหน้านิ่งเรียบเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ฆ่ามอลลี่เถอะค่ะท่าน... มอลลี่ดูแลคุณลูกพีชไม่ดี ปล่อยให้คุณลูกพีชหนีไปได้ มอลลี่สมควรตาย...”
“แต่ก่อนฆ่า... มอลลี่ขอตามหาคุณลูกพีชให้เจอก่อน มอลลี่อยากแน่ใจว่าเธอปลอดภัย แล้วท่านจะยิงหัวทิ้งก็ยอม!”
“มึงคิดว่ากูไม่กล้าเหรอ!”
เทียนอี้ชักปืนจ่อที่หัวมอลลี่ มือสั่นระริกด้วยความโกรธจัด
“ถ้าลูกพีชเป็นอะไรไป... กูไม่เอามึงไว้แน่!”
“พอได้แล้วไอ้อีริค!”
หมอณอนรีบพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเพื่อนไว้ ดึงปืนออก
“มึงใจเย็นๆ หน่อยสิวะ! โมโหไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา! แผลมึงฉีกจนเ
