เวลาต่อมา... บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ยังคงอึมครึมและน่าอึดอัด กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายความเจ็บปวดลอยคละคลุ้งจนแทบสำลัก
‘หมอฌอน’ ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตายืนหน้านิ่ง ขยับแว่นสายตามองดูสภาพร่างกายของคนไข้บนเตียงสลับกับใบหน้าของเพื่อนรักที่ยืนกอดอกทำหน้าเครียดอยู่ข้างๆ
“ขยับขาหน่อยครับ... เจ็บไหม?” ฌอนถามเสียงนุ่ม ผิดกับแววตาที่แข็งกร้าวเมื่อตวัดมองเทียนอี้
ลูกพีชนอนนิ่ง ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดค่อยๆ ขยับขาตามคำสั่งหมอเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดที่ยังคงแล่นริ้วขึ้นมาจากช่วงล่างและสะโพก
“เจ็บ...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก
“เบาๆ สิวะไอ้ฌอน! มึงไม่เห็นเหรอว่าเมียกูเจ็บ!” เทียนอี้ทนดูไม่ได้ ตวาดลั่นพลางจะถลาเข้ามาดู
“หยุด! มึงนั่นแหละถอยไป!” ฌอนหันไปตวาดกลับเสียงดังไม่แพ้กัน “อย่ามาเสนอหน้าทำเป็นห่วงตอนนี้ มันทุเรศ!”
เทียนอี้ชะงัก กัดกรามจนเป็นสันนูน “กู
