หลายวันผ่านไป...
บรรยากาศในเพนต์เฮาส์ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด หลงเทียนอี้ไม่ได้ไปทำงาน เขาขังตัวเองอยู่ในห้องสั่งงานผ่านจินด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดตลอดเวลา เหล้าในบาร์พร่องไปหลายขวดแต่ไม่ได้ช่วยให้อารมณ์คุกรุ่นในใจสงบลงได้เลย
สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นจ้องมองประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ตลอดเวลาตามคำสั่ง
“เธอกินข้าวหรือยัง” เสียงทุ้มถามขึ้นลอยๆ โดยไม่หันไปมองลูกน้อง
“ทานไปได้สามคำครับ... แล้วก็อาเจียนออกมาหมด” จินรายงานตามจริง
เทียนอี้ขบกรามจนเป็นสันนูน ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาทันที “สำออย... คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนปล่อยไปงั้นเหรอ”
“แต่สภาพคุณลูกพีชตอนนี้... ผมว่าท่านควรให้คุณหมอฌอนเข้ามาดูอีกรอบนะครับ”
“ไม่ต้อง! ฉันจัดการเอง”
“โธ่เว้ย!”
แก้วเหล้าในมือถูกกระแทกลงบนโต๊ะจนร้าว เทียนอี้ลุกพรวดพราดขึ้นเต็มความสูง ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดขาดผึงไม่สนคำสั่งหมอฌอนหรือใครหน้าไหนทั้งนั้น
