เวลาต่อมา...
บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวกว้างขวางตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมน้ำหอมราคาแพงและความร้อนรุ่มที่ยังไม่จางหายจากกิจกรรมในห้องน้ำเมื่อครู่
ลูกพีชนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา ตัดกับผิวขาวจัดขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับกุหลาบแรกแย้ม
หลงเทียนอี้ในชุดเชิ้ตสีเข้มที่ยังไม่ได้ติดกระดุม เผยให้เห็นรอยข่วนจางๆ ที่อกแกร่งอันเป็นผลงานจากความเร่าร้อนในห้องน้ำเมื่อครู่
เขาเดินเข้ามาซ้อนหลังร่างเล็ก นัยน์ตาสีเทาหม่นจ้องมองเงาสะท้อนของเด็กสาวผ่านกระจกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง แล้วหยิบชุดราตรีสีแดงเพลิงเว้าลึกชิ้นนั้นขึ้นมาจัดการสวมให้ด้วยตัวเอง
“อยู่นิ่งๆ ...” เสียงทุ้มดุแผ่วเบาขณะที่ปลายนิ้วร้อนผ่าวลากผ่านแผ่นหลังเนียนเพื่อรูดซิปขึ้นช้าๆ สัมผัสจากมือหนาทำเอาลูกพีชขนลุกซู่ พยายามจะช่วยจับแต่กลับโดนฝ่ามือใหญ่ตีเบาๆ ที่มือนุ่ม
“พีชทำเองได้ค่ะ คุณทำช้า...”
“อย่าดื้อ... ฉันบอก
