มาเก๊า...เกาะที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเวกัสแห่งตะวันออก รถลีมูซีนสีดำขลับแล่นมาจอดหน้าโรงแรมหรูในเครือหลงกรุป บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความกดดันจากชายชุดดำที่ยืนรักษาความปลอดภัยอย่างหนาตา
คนตัวเล็กเดินสำรวจห้องชุดที่กว้างขวางราวกับวังด้วยแววตาตื่นๆ ถึงเมื่อก่อนครอบครัวจะมีฐานะร่ำรวยแต่ไม่เคยได้มาเยือนที่นี่เลยสักครั้ง ก่อนจะชะงักเมื่อวงแขนแกร่งตวัดโอบเอวคอดจากด้านหลัง
“อยู่ที่นี่อย่าดื้อ... ฉันมีประชุมด่วนที่กาสิโนชั้นล่าง อาจกลับดึก” เทียนอี้กระซิบชิดใบหูหอมกรุ่น นัยน์ตาคมจ้องมองเงาสะท้อนเด็กสาวในกระจกด้วยความหวงแหน
“พีชต้องอยู่แต่ในห้องอีกแล้วเหรอ?” เธอถามเสียงแผ่ว แอบถอนหายใจที่ต้องถูกขังอีกแล้ว
“ยังพูดไม่จบ...” เทียนอี้ดุเสียงเรียบแต่ไม่จริงจังนัก “ถ้าเบื่อ ก็ให้ไอ้ฮันส์พาเดินเล่นแถวห้างข้างล่างแต่อย่าไปไกล อย่าคุยกับคนแปลกหน้าและห้ามไปไหนคนเดียว... เข้าใจไหม?”
ลูกพีชตาเป็นประกายหันกลับม
