3 เดือนต่อมา...
เวลา 06.30 น.
ห้องนอน
ลูกพีช ในชุดนักศึกษากำลังนั่งปั๊มนมอยู่ข้างเตียง ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ เมื่อมองภาพตรงหน้า
เทียนอี้นอนเอนหลังพิงหัวเตียงโดยมีก้อนแป้งสีชมพูตัวกลมนอนคว่ำหน้าหลับปุ๋ยอยู่บนอกแกร่ง
มือหนาข้างหนึ่งตบก้นลูกสาวเบาๆ เป็นจังหวะกล่อม ปุๆๆ... ส่วนมืออีกข้างวางแหมะอยู่บนศีรษะของภรรยา ลูบไล้เส้นผมนุ่มเบาๆ ด้วยความเอ็นดู แม้เจ้าตัวจะยังหลับตาอยู่ก็ตาม
“ตื่นแล้วเหรอคะแดดดี้...” ลูกพีชเอ่ยถามเสียงเบา
“อืม...” เสียงทุ้มงัวเงียตอบในลำคอ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองภรรยา
“ปั๊มเสร็จหรือยังครับ? เมื่อยไหม?”
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ... วันนี้ได้เยอะเลย ยัยหนูคงอิ่มไปทั้งวัน”
ลูกพีชวางขวดนมลง แล้วขยับตัวเข้าไปใกล้สามี
“แดดดี้แน่ใจนะคะว่าจะไหว... พีชเป็นห่วง ทั้งทำงาน ทั้งเลี้ยงลูก”
มันเป็นความต้องการของเทียนอี้เองที่อยากให้เธอกลับไปเรียนต่อให้จบปีสุดท้าย เขาจัดการคุยกั
