หลงเทียนอี้ไม่ปล่อยให้เวลาอันมีค่าหลุดลอยไปแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากที่อดทนรอคอยมานานหลายเดือน ตั้งแต่ช่วงท้องแก่จนถึงช่วงพักฟื้นหลังคลอด ความต้องการที่ถูกกดทับไว้ตอนนี้ปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟใต้ทะเลลึก
“อื้มมม... แดดดี้...”
เสียงหวานครางประท้วงในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักได้รูปบดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความนุ่มนวล ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานฉ่ำในโพรงปากเล็ก ดูดดึงเกี่ยวพันลิ้นเรียวอย่างกระหายราวกับคนขาดน้ำมาแรมปี
มือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของภรรยา จากไหล่มนลากผ่านแขนเรียวลงมาบีบเคล้นที่เอวคอดซึ่งเริ่มกลับมาเข้ารูป แต่ยังมีความอวบอิ่มนุ่มนิ่ม
เทียนอี้ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งจ้องมองใบหน้าแดงซ่านด้วยแววตาฉ่ำเยิ้ม ลมหายใจเริ่มหอบกระเส่า
“หอม... ตัวหนูหอมไปหมดเลยลูกพีช กลิ่นนมผสมกลิ่นแป้งเด็ก... มันทำให้แด๊ดดี้จะคลั่งตายอยู่แล้ว”
ไม่พูดเปล่าจมูกโด่งเป็นสันซุกไซ้ล
