หลายวันผ่านไป...
เวลา 20.30 น.
หลงเทียนอี้ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียง ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรอยสัก นิ้วเรียวยาวสไลด์หน้าจอไอแพดเพื่อตรวจเช็กรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดอย่างเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยตามนิสัยความเจ้าระเบียบ
ก่อนประตูห้องน้ำเปิดออกเรียกความสนใจจากมาเฟียใหญ่ให้ละสายตาจากงาน
ร่างบอบบางเดินออกมาในชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวตัวบางสีครีมที่ขับผิวขาวเนียนให้ดูผ่องอำไพ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยฟุ้งออกมาพร้อมกับไอร้อน
ทว่า... สิ่งที่ทำให้เทียนอี้ต้องวางไอแพดลงไม่ใช่ความสวยงามของเรือนร่าง แต่เป็นสีหน้าของคนตัวเล็ก
ปกติแล้วลูกพีชหลังอาบน้ำจะสดใส ร่าเริง และชอบกระโดดขึ้นเตียงมาอ้อนเขา แต่วันนี้ใบหน้าหวานกลับดูหมองหม่น แววตากลมโตฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นราวกับกำลังแบกโลกทั้งใบไว้
“...”
เทียนอี้ไม่พูดพร่ำทำเพลงวาง
