เวลา 17.00 น.
เพนต์เฮาส์หรู
ทันทีที่รถจอดลูกพีชคว้ากระเป๋าสะพายเดินลงมาด้วยอารมณ์ดี
ฮัมเพลงอย่างมีความสุข แล้วต้องชะงักกึกเมื่อเห็นร่างสูงในชุดสูทที่คุ้นตายืนรออยู่
“ยินดีต้อนรับกลับครับนายหญิง...”
ลูกพีชเบิกตากว้างจนแทบถลนเมื่อเห็นคนที่ยืนโค้งคำนับอยู่ตรงหน้า
“พี่จิน!” เธออุทานเสียงหลง “พี่จินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ? ก็แดดดี้บอกว่า...”
สมองน้อยๆ ประมวลผลอย่างรวดเร็ว ถ้าจินอยู่ที่นี่... แสดงว่าเจ้านายของเขาก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยสิ
“แดดดี้!”
ไม่ต้องรอคำตอบ ลูกพีชจู๊ดเข้าลิฟต์ส่วนตัวหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
ไหนบอกว่าอีกสองวันถึงจะกลับไง... คนบ้าชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อยเลย!
ติ๊ง!
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของเนยกระเทียมและเครื่องเทศสมุนไพรก็ลอยเตะจมูกท้องไส้เริ่มร้องประท้วง
“หอมจัง...”
จมูกเล็กขยับฟุดฟิดเดินตามกลิ่นหอมนั้นไป และเมื่อเดินไปถึงภาพที่ปรากฏ
