สิงคโปร์
เวลา 23.30 น.
บนหน้าจอโทรศัพท์ขนาดใหญ่ที่วางพิงอยู่กับหัวเตียง ปรากฏภาพหลงเทียนอี้ ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มกำลังนั่งจิบไวน์อยู่ที่ระเบียงห้องพัก ด้านหลังเป็นวิวแสงสีของอ่าวมารีน่าที่สวยงามตระการตา
ด้านลูกพีชนอนกอดหมอนข้างอยู่บนเตียงกว้าง วิวสวยๆ นั้นไม่ได้น่าสนใจเท่ากับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยของคนสาย
“ยังไม่นอนอีกเหรอเด็กดื้อ... ดึกแล้วนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามผ่านลำโพง แม้สัญญาณจะชัดเจนแต่ก็ทดแทนความอบอุ่นจากอ้อมกอดไม่ได้
“นอนไม่หลับค่ะ...” ลูกพีชตอบเสียงอู้อี้ ใบหน้าหวานซุกกับหมอนใบโตที่ยังมีกลิ่นน้ำหอมของเขาติดอยู่ “เตียงมันกว้างเกินไป... ไม่มีแดดดี้ให้กอด พีชหนาว”
เทียนอี้ระบายยิ้มอ่อนโยน แววตาคมกริบทอประกายเอ็นดู “ทนหน่อยนะคนเก่ง... เสร็จงานแล้วฉันจะรีบกลับไปกอดให้จมอกเลย”
“สัญญาแล้วนะ... ห้ามแอบไปกอดสาวสิงคโปร์คนไหนด้วย”
“ไม่มีหรอก... มีแต่พวกตาแก่พุงพลุ้ยใน
