เวลาต่อมา..
เสียงเครื่องบินเจ็ตดังกระหึ่มก้องรันเวย์ส่วนตัว รถลีมูซีนสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าบันไดเครื่องบินลำหรู ก่อนที่ประตูด้านหลังจะถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดชุดดำ
หลงเทียนอี้ก้าวลงจากรถด้วยมาดพญาอินทรี สวมแว่นกันแดดสีชาปกปิดแววตาคมกริบ เขาหันกลับมายื่นมือให้ร่างเล็กที่นั่งหน้าตื่นอยู่ด้านใน
“ลงมาสิ... หรือรอให้ฉันอุ้มขึ้นไป”
ลูกพีชก้าวลงจากรถอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะลมแรงกระโปรงพลิ้วไหวจนต้องรีบตะครุบไว้
“เรา... เราจะไปไหนกันคะ?” ตะโกนถามแข่งกับเสียงเครื่อง
เทียนอี้ไม่ตอบคว้าเอวบางรั้งเข้ามาแนบชิดแล้วพาเดินขึ้นบันไดเครื่องบิน
“ขึ้นไปเดี๋ยวก็รู้... อย่าถามมาก น่ารำคาญ”
ปากบอกรำคาญ แต่ท่อนแขนแกร่งกลับโอบประคองไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในห้องโดยสารเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ลูกพีชก็ต้องตาค้างกับความหรูหราอลังการ เบาะหนังแท้สีดำ ตัดกับลายไม้สีเข้ม มีบาร์เครื่องดื่ม โซนรับ
