เวลา 21.00 น.
“สัญญาต้องเป็นสัญญา...”
เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง
“เมื่อกลางวันแด๊ดดี้ขุนหนูจนอิ่มแล้ว... ตอนนี้ถึงตาแดดดี้กินบ้าง”
ไม่รอให้คนใต้ร่างได้ประท้วง ริมฝีปากหยักได้รูปก็ฉกวูบลงมาปิดปากอิ่มทันที
ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานอย่างช่ำชอง ดูดดึงขบเม้มอย่างเอาแต่ใจจนลูกพีชตัวอ่อนระทวย
จนเกิดเสียงจูบเฉอะแฉะมือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ผ่านชุดนอนเนื้อบางเบาเข้าไปบีบขยำอกอิ่มอย่างมันมือ
“อื้มมม... แดดดี้...”
ลูกพีชครางประท้วงในลำคอ เมื่อมือปลาหมึกเริ่มเลื้อยลงต่ำไปเรื่อยๆ
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูที่ดังรัวเร็วราวกับจะพังเข้ามา ขัดจังหวะอารมณ์พิศวาสจนชะงักกึก
เทียนอี้ถอนริมฝีปากออกอย่างขัดใจ คิ้วเข้มขมวดมุ่นแต่ก็พยายามไม่สนใจ ก้มลงจะซุกไซ้ซอกคอเมียต่อ
ปัง! ปัง! ปัง!
“ป๊า! เปิดประตูหน่อย! ขอเข้าไปคุยกับน้องแป๊บหนึ่ง!”
เสียงตะโกนคุ้นหูของลูกชายตัวดีดั
