หลายวันต่อมา...
“แผลแห้งดี... เนื้อเยื่อสมานตัวเร็วอย่างกับพวกสัตว์ประหลาด”
เสียงบ่นพึมพำดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่กำลังเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกระเป๋า
คุณหมอหนุ่มส่ายหัวด้วยความระอาปนทึ่ง เมื่อเห็นสภาพร่างกายเพื่อนสนิทที่ฟื้นตัวเร็วจนน่าหมั่นไส้ ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อนเลือดไหลแทบหมดตัวแท้ๆ
“นี่มึงเป็นคนหรือตัววูล์ฟเวอรีนวะไอ้อีริค? โดนยิงพรุนขนาดนั้น ผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ผ่านมายังไม่ถึงเดือน เดินปร๋อเหมือนคนปกติ”
หมอณอนหันไปแซวเพื่อนที่นั่งติดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยท่าทางสบายๆ
“กูแข็งแรง...” เทียนอี้ตอบสั้นๆ ยักคิ้วกวนๆ
“ยาดี... กำลังใจดี” สายตาคมเหลือบไปมองลูกพีชที่นั่งปอกผลไม้อยู่ใกล้ๆ ด้วยแววตาหวานเชื่อม
“แหวะ! เหม็นความรัก!” หมอณอนทำท่าจะอ้วก
“กูว่าไม่ใช่เพราะยาดีหรอกมั้ง... น่าจะเพราะ ‘ออกกำลังกาย’ บนเตียงบ่อยมากกว่า”
คุณหมอหันไปขยิบตาให้ลูกพีช
“เบาได้เบานะครับลูกพีช... ถึงแผลข้างนอ
