สิงคโปร์
เวลา 20.30 น.
ภายในห้องทำงานสุดหรูบนตึกระฟ้าใจกลางสิงคโปร์ แสงไฟจากภายนอกส่องเข้ามาเพียงรำไรให้พอเห็นเงาร่างสูงโปร่งนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น นัยน์ตาสีเทาหม่นภายใต้กรอบแว่นจ้องมองแก้วบรั่นดีในมืออย่างใช้ความคิด
“จิน...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
“ครับท่าน” จิน บอดีการ์ดมือขวาก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า ท่าทางสงบเงียบเหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่มีความรู้สึก
“เด็กนั่น... เป็นยังไงบ้าง” เทียนอี้ถามเสียงเรียบ พยายามรักษาท่าทีนิ่งขรึม ทั้งที่ปลายนิ้วที่ถือแก้วบรั่นดีสั่นน้อยๆ
“คุณลูกพีชทานข้าวได้น้อยครับ วันนี้เก็บตัวอยู่แต่ในห้องนอนทั้งวัน มีอาการเพลียและหลับบ่อยครับ” จินรายงานตามข้อมูล
“คุณจางรายงานว่าคุณลูกพีชดูซึมลงไปมาก ไม่ค่อยพูดกับใครเลยครับ”
คำว่า ‘ซึมลงไปมาก’ เหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงกลางอก เทียนอี้กระดกบรั่นดีลงคอรวดเดียวจนหมด ความร้อนจากแอ
