เช้าวันต่อมา...
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาตกกระทบเตียงนอนกว้างขวาง อุณหภูมิภายในห้องเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ แต่ทว่า... ร่างเล็กบนเตียงกลับรู้สึกอบอุ่น
เธอนอนตะแคงซุกหน้าอยู่กับบางสิ่งที่แข็งแกร่งแต่ให้ความรู้สึกปลอดภัย กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก มือเล็กเผลอกอดรัดสิ่งที่คิดว่าเป็นหมอนข้างใบใหญ่ไว้แน่น ขาเรียวเกี่ยวกระหวัดรัดรึงเพื่อหาไออุ่น
“อือ...”
เสียงครางงัวเงียในลำคอดังขึ้นขยับใบหน้าถูไถกับแผงอกกว้างอย่างเคยชินเหมือนแมวขี้อ้อน
แต่แล้ว... สัมผัสที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ และเสียงหัวใจที่เต้นตุบๆ อยู่ใต้หู ทำให้สติสัมปชัญญะกลับมาทำงาน
ลูกพีชค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่เห็นคือเสื้อยืดสีเข้มและเมื่อไล่สายตาขึ้นไป...
เฮือก!
สะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนกอด ‘หลงเทียนอี้’ แน่น แถมใบหน้าเขาอยู่ห่างแค่คืบ!
“ว้ายยย!”
ลูกพีชหวีดร้องล
