หน้าห้องนอน...
เสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นไห้ของลูกพีชยังคงดังลอดออกมาแผ่วเบา... ทุกเสียงสะอื้นราวเข็มพันเล่มที่พุ่งเข้ามาทิ่มแทงหัวใจที่ด้านชาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ท่านครับ...” ฮันส์ที่ยืนรออยู่ไม่ไกลเอ่ยเรียกเสียงเบาด้วยความกังวล
เทียนอี้ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ลูกน้องพูดต่อ หลับตาลงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดและความอ่อนแอที่กำลังตีตื้นขึ้นมาก่อนจะลืมตาขึ้น... นัยน์ตาสีเทาหม่นกลับมาแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความร้าวราน
“ให้มอลลี่เข้าไป...” เขาออกคำสั่งเสียงแหบพร่า “บอกมอลลี่ดูแลเธอให้ดีที่สุด อย่าขัดใจถ้าเธออยากได้อะไรให้หามาให้... ยกเว้นเรื่องออกไปจากที่นี่”
“ครับท่าน”
“แล้วก็... สั่งแม่บ้านให้เก็บข้าวของกูออกจากห้องนอนใหญ่ ย้ายไปไว้ที่ห้องทำงานให้หมด”
ฮันส์เบิกตากว้างเล็กน้อย “ท่านจะแยกห้องนอนเหรอครับ?”
“อือ” เทียนอี้ตอบรับสั้นๆ ในลำคอ เขาหันกลับไปมองประตูอีกครั้ง
“ในเมื่อเธอ
