สายของวันใหม่...
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านราคาแพงเข้ามากระทบเปลือกตาที่บวมช้ำของร่างเล็กที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง
ลูกพีชขยับกายเพียงนิดแต่กลับต้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ตีรวนไปทั่วทั้งร่าง
ความรู้สึกระบมกึ่งกลางกายย้ำเตือนถึงบทเรียนอันโหดร้ายที่ได้รับเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี ทุกจังหวะที่เขาถาโถมเข้าใส่ราวกับจะบดขยี้เธอให้จมลงไปกับเตียงนอนยังคงชัดเจนไม่เลือนหาย
เธอยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาหม่นแสงจ้องมองรอยเขียวช้ำที่ข้อมือทั้งสองข้าง... รอยจากเข็มขัดที่เขาใช้พันธนาการไว้กับหัวเตียงเพื่อรองรับอารมณ์ดิบเถื่อน
ลูกพีชกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ยับเยินไม่ต่างจากร่างกาย เสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดทิ้งเกลื่อนพื้น คราบรักที่แห้งกรังบนผ้าปูที่นอนสีเข้ม... ทุกอย่างตอกย้ำคำพูดของซาร่าที่กรีดลึกอยู่ในใจ
‘อย่างแกมันก็เป็นได้แค่นางบำเรอชั่วคราว... เบื่อเมื่อไหร่ เขาก็แค่โยนแกทิ้งเหมื
