ช่วงบ่าย...
“พีช... ไหวไหมแก หน้าซีดมากเลยนะ” น้ำชาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงพลางประคองแขนเพื่อนรัก
“พีชไหวจ้ะ... แค่นอนน้อยน่ะ” ลูกพีชฝืนยิ้มบางๆ แต่ดูไม่สดใสเอาเสียเลย
“พีช! ทางนี้!”
เสียงทุ้มเข้มแต่ฟังดูอบอุ่นอย่างประหลาดดังขึ้นจากม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ลูกพีชเงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียง ก่อนจะพบกับร่างสูงใหญ่ที่ดูโดดเด่นกว่าใครในบริเวณนั้น
เจ้าของความสูงร้อยเก้าสิบในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนโชว์ลำแขนแกร่งและกางเกงยีนแบรนด์ดังยืนขึ้น ‘เควิน’ หนุ่มแบดบอยสุดหล่อแต่แฝงความสุภาพเดินตรงเข้ามาหารุ่นน้อง รอยยิ้มบางบนใบหน้าเขาสง่างามจนสาวๆ แถวนั้นแทบจะหยุดหายใจ
แต่สำหรับลูกพีช... เควินคือพี่ชายที่แสนดีและเป็นที่พึ่งทางใจเพียงไม่กี่คนในยามที่รู้สึกเคว้งคว้าง
“พี่เควิน! มาได้ไงคะเนี่ย?” น้ำชาทักขึ้นก่อนเพราะเควินคือเพื่อนสนิทของพี่ชายและเพราะเหตุนี้ลูกพีชกับเควินเลยสนิทกันไปด้วย
“พี่มีธุระแถวนี้พอด
