สองสัปดาห์ต่อมา...
กาลเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...
เสียงเครื่องช่วยหายใจทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฟู่... ฟู่...
ข่าวดีที่สุดในรอบสองสัปดาห์ที่ผ่านมาคือ ‘หลงเทียนอี้’ พ้นขีดอันตรายแล้ว ปาฏิหาริย์มีจริงที่มังกรหนุ่มรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชในคืนนั้นมาได้
ทว่า... ข่าวร้ายคือเขายังคง ‘ไม่ฟื้น’
เจ้าชายนิทราที่นอนนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางอุปกรณ์กู้ชีพ ยังคงไร้การตอบสนองใดๆ หมอณอนบอกได้เพียงว่าต้องรอเวลาให้ร่างกายฟื้นตัว ซึ่งไม่มีใครตอบได้ว่าเมื่อไหร่ ส่วนดอมตอนนี้ฟื้นแล้วแต่ยังคงขยับตัวไม่ได้
เรนยืนกอดอกสายตามองเพื่อนรักด้วยความหงุดหงิดปนเป็นห่วง
เอเดนนั่งเช็ดปืนคู่ใจอยู่เงียบๆ ที่มุมห้อง
ลูเซียนนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างเตียง ในมือถือแก้ววอดก้า
หมอณอนกำลังเช็กค่าสัญญาณชีพที่จอมอนิเตอร์
“มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนวะไอ้อีริค”
หมอณอนเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงกวนประสาท “ข้างนอกหิมะตกจนกูจะแข็งตายอย
