ภายในห้องน้ำ
ลูกพีชนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมห้อง มือเล็กยกขึ้นปิดหูแน่น ดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาจ้องมองเศษซากบนพื้นด้วยความหวาดกลัวและสับสน
“...”
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เทียนอี้ยืนกำหมัดแน่น อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงแรงจากอารมณ์ที่ยังพลุ่งพล่าน เขาจ้องไปที่จุดหนึ่งบนพื้น... จุดที่มีแถบวัดผลแท่งตรวจครรภ์แท่งหนึ่งตกอยู่
หนึ่งขีด...
มันขึ้นแค่หนึ่งขีด ทั้งสามอัน
“ขีดเดียว...”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบเยือกเย็นจนคนฟังสัมผัสไม่ได้ถึงความรู้สึกใดๆ
“คะ... คุณว่าอะไรนะ...” ลูกพีชถามเสียงสั่น
“ฉันบอกว่ามันขึ้นขีดเดียว!”
เทียนอี้ตะคอกซ้ำใช้เท้าเขี่ยเศษพลาสติกบนพื้นอย่างหัวเสีย
“ขีดเดียวคือไม่ท้อง... แต่ฉันไม่เชื่อไอ้แท่งพลาสติกเฮงซวยพวกนี้หรอก!”
เขาก้มลงกระชากแขนเรียวเล็กให้ลุกขึ้นยืน ฉุดคนตัวเล็กออกจากห้องน้ำ
“ไปโรงพยาบาล! ฉันต้องการผลเลือดที่แน่นอนเดี๋ยวนี้!”
“โอ๊ย!
